สวัสดีค่ะ 
เราขอใช้นามสมมุติว่า เอย ล่ะกัน  ขอยืมไอดีพี่ที่รู้จักกันมา ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายนะคะ..
เอยอายุ 23 ปี ทำงานเป็นพนักงานธุรการที่บริษัทแห่งหนึ่งแถวนนทบุรี เราทำงานที่นี่มา 3 ปีแล้วค่ะเงินเดือน 11500 บาท เอยเพิ่งเรียนจบค่ะ
ก่อนหน้านี้ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย พ่อแม่อยู่บ้านที่ต่างจังหวัดครอบครัวเราไม่ได้มีฐานะอะไรพ่อแม่เป็นชาวไร่ชาวสวน ก็ส่งเราเรียนไหวแค่
ปวส ซึ่งค่าเทอมก็หนักเอาการ พอเรียนจบก็ขอพ่อแม่มาหางานทำและตั้งใจว่าจะเรียนต่อให้จบ ปตรี ด้วย มาได้งานที่บริษัทนี้ก็ทำไปเรียนไป
ต้องบอกว่าเหนื่อยสุดๆแต่ก็สู้เพราะอยากเรียนให้จบอยากทำงานดีๆเงินเดือนเยอะพ่อแม่จะได้สบาย
 
ไม่นานก็มีแฟนค่ะรู้จักเพราะเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนอีกที สมมุติชื่อว่า วิน นะคะ อายุ  30 ปี คบกันก็เหมือนคู่อื่นทั่วไปมีย้ายมาอยู่ด้วยกันเค้าเองก็ทำงาน
อยู่อีกที่ไม่ไกลกันมากค่ะ ช่วงที่คบกันก็มีจับได้บ้างว่าเค้าแอบมีคนอื่น เจอข้อความในเฟสบุ๊กบ้าง ในไลน์บ้าง ก็ร้องไห้เสียใจเค้าเองก็ขอโทษเราก็
ใจอ่อนยอมให้อภัยตลอดก็เป็นแบบนี้มาประมาณ 2 ปี แต่เรื่องนี้ยังไม่ทำให้เราเสียใจเท่าเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ค่ะ

อย่างที่บอกเอยทำงานเงินเดือน 11500 หักประกันสังคมแล้วเหลือ ประมาณ 11000 
ส่งเงินให้แม่ 3500 
ค่าหอ + น้ำไฟ ประมาณ 3000
ค่าเทอมที่ขอทางมหาลัยทยอยจ่าย 2500
เหลือ 2500 ใช้จิปาถะ 
2500 ที่เหลือเราต้องประหยัดมากๆทำกับข้าวกินเองมีห่อไปด้วย แฟนเราไม่ได้ออกอะไรเลย จะมีแค่ค่าอินเตอร์เน็ตเท่านั้นที่เค้าจะจ่ายเอง
ค่ากับข้าวของใช้ทุกอย่างเราจ่ายเองทั้งหมดเดือนไหนเราไม่พอจริงๆเพราะต้องมีค่าใช้จ่ายในส่วนที่เรียนด้วย เราก็จะขอยืมแฟน ย้ำว่ายืมนะคะ
แล้วต้องคืนด้วย เค้าก็บ่นๆว่าเราใช้เงินเปลือง เราก็แอบน้อยใจนะ เพราะค่าอาหารของใช้ทุกอย่างเราจะนึกถึงเค้าตลอดซื้อแต่สิ่งที่เค้าชอบกิน
เราไม่เคยคิดถึงตัวเองเลย เวลาเจอสิ่งที่ตัวเองอยากกินอยากได้เราจะบอกตัวเองตลอดว่าไม่จำเป็น แต่พอเจอสิ่งที่แฟนชอบเราซื้อโดยที่ไม่คิดอะไรมากเลย
แค่เห็นเค้ามีความสุข ทั้งๆที่เค้าไม่เคยคิดถึงเราเลย เงินเราไม่พอใช้เค้าก็บ่นว่าเราส่งเงินให้ที่บ้านเยอะเกินไปส่งแค่เดือนละ 1 พันก็พอคนต่างจังหวัดเค้า
ไม่ได้ใช้อะไรมากอยู่แล้ว เราได้ยินคำพูดนี้ก็จุกนะแต่ก็ทำใจ ยังไงพ่อแม่ก็มาก่อนเรายังไงก็ได้จะอดจะไม่มี
จนวันหนึ่งเรานั่งคิดว่าเราต้องหาอะไรทำเสริมก็คุยกับพี่ที่ทำงานเค้าก็แนะนว่าลองทำกับข้าวขายสิ เคยทำกับข้าวให้เค้าทานกันมีคนชมว่าอร่อยมาก
เราก็เห็นด้วยนะจึงเอาเรื่องนี้มาปรึกษาแฟน ผลปรากฏว่าเค้าโมโหมากเค้าบอกว่าจะไปขายทำไมไม่อายคนอื่นเหรอไปยืนขายของเราก็ตอบกลับ
ไปว่ามันน่าอายตรงไหน เราไม่ได้ขอให้เค้ามาช่วยเค้าเลยบอกว่าถ้าอยากทำก็ทำเองไม่ยุ่ง เราเองก็ไม่ได้ล้มเลิกความคิดนะไปขอเช่าที่หน้าหอวางโต๊ะเล็กๆขายเค้าก็ใจดีไม่คิดค่าเช่านให้ขายฟรี วันแรกลองทำ  อย่าง  3 อย่าง พะโล้  แกงเขียวหวาน ผัดผักรวมมิต มัดเป็นถุงๆแล้วเอาลงมาขายหน้าหอตอนแรกกลัวขายไม่ได้โดนแฟนสบประมาทมองด้วยสายตาดูถูกด้วย แต่ผลตอบรับดีเกินคาดพี่เจ้าของหอช่วยซื้อเค้าก็ชมว่าอร่อยและช่วยโปรโมทด้วย
เลยขายดี เราขายแค่ถุงล่ะ 20 บาทไม่มากไม่น้อยเกินไปอย่างพะโล้ไข่ 3 ฟองหมู 2 ชิ้น ลืมบอกไปว่าวันแรกที่ทำขายเป็นวันอาทิตย์ทำขายตอนเย็นไม่มีเรียนเลยมีเวลาทำ วันต่อๆมาก็อาศัยเลิกงานกลับมารีบทำบางอย่างที่ใช้เวลากลับมาทำตอนเที่ยง จาก 3 อย่างเพิ่มเป็น 5 อย่าง ขายหมดทุกวันเลยค่ะ
แต่ต้องยอมรับว่าเหนื่อยมากขายของถึง 3 ทุ่มเตรียมหั่นผักหั่นหมูใว้ทำพรุ่งนี้กว่าจะได้นอนเกือยเที่ยงคืนทุกวัน แฟนไม่เคยช่วยเลยเรา
ต้องถือของขึ้นลงหอชั้น 5 กลับไปเจอเค้านอนดูกราตูนข้างเล่นเกมส์บ้างแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยๆบางครั้งก็น้อยใจว่าทำไมไม่เจอความรักดีๆเหมือนคนอื่นบ้างแต่ก็ได้แต่ทำใจถ้าพูดก็จะทะเลาะกันเลยเลือกที่จะเงียบ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุขเวาลาคิดถึงคนที่บ้านอย่างพ่อแม่นะ
เราส่งเงินให้แม่จาก 3500 เป็น 5000 ทุกเดือนถึงจะไม่มากมายอะไรแต่มันก็ทำให้เราหายเหนื่อยไปเลย ถึงแม้ว่าจะไปได้ยินข่าวจากพี่ที่รู้จักกันว่าแฟนเอยไปบ่นให้ฟังเรื่องที่เอยไปทำอาหารขายว่าเค้าอาย เรางงว่ามันอายมากเลยเหรอที่มีแฟนเป็นแม่ค้า ยิ่งเค้ามารู้ว่าเราส่งเงินให้ที่บ้านเพิ่มเค้าโกรธมาก
บอกว่าตัวเองยังไม่มีจะกินให้คนื่นทำไมเยอะแยะ พ่อแม่คือคนอื่นเหรอเราถามแฟนกลับเค้าด่าว่าเราโง่ วันนั้นโกรธมากเดินออกจากห้องไปนั่งร้องไห้อยากเลิกมากไม่ไหวแล้วคือถามตัวเองว่าเราผิดอะไร ก่อนจะตั้งสติกลับเข้าห้องไปเตรียมของใว้ทำขายใครจะคิดยังไงช่างมันเราจะหยุดไม่ได้ถ้าพ่อแม่ยังไม่สบาย

 ..ตอนนี้เราเลิกกับแฟนแล้วนะจริงๆเค้ามีคนอื่นด้วยก็ตัดสินใจเลิกตอนนี้ก็สบายใจขึ้นยังทำงานขายอาหารเหมือนเดิม ตอนนี้ก็เรียนจบแล้วก็สบายขึ้นมานิดหน่อยก็ตัดภาระเรื่องเรียนไปทุกวันนี้ก็ขายอาหารวันอาทิตย์ถึงวันพฤหัสบดี วันที่ไม่ได้ขายอะไรเลิกงานก็ไปเดินเล่นที่ห้างบ้างซื้อของที่ตัวเองชอบบ้างแต่ก็ยังต้องประหยัดนะคะเพราะอะไรก็ไม่แน่นอน ตอนนี้มีเงินเก็บแบ่งเป็นสัดส่วนคิดว่าจะไม่เลิกขายนะเพราะทำแล้วมีความสุขดีที่สำคัญมีรายได้เพิ่มด้วย

ฝากถึงคุณแฟนที่เลิกรากันไป คุณอายที่เราเป็นแม่ค้า เราลืมบอกไปว่าเราก็อายเหมือนกันที่มีแฟนที่มีความคิดแย่ๆดูถูกแม้กระทั่งงานที่สุจริต

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เข้ามีแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมกันได้ที่กระทู้ pantip >>  https://pantip.com/topic/39452236